Gry detektywistyczne mają grono wiernych fanów, do których sam się zaliczam. Nie jest to jednak gatunek dla każdego, bo czasem bardziej przypominają czytanie książki, niż planszówkę. Przy czym nie mówię, że to źle!
Bardzo wiele gier, które osiągną względny sukces na rynku, prędzej czy później doczeka się dodatków. W przypadku projektów crowdfundingowych przygotowanie rozszerzenia (lub kilku) to niemalże obowiązek już na starcie. Zasadnicze pytanie, które powinni postawić sobie gracze brzmi – czy warto kupować dodatki zamiast nowych gier? Kiedy ma to sens, a kiedy nie? Czy faktycznie istnieją dodatki „must have”?
Jest taki gatunek gier, który ma u mnie w kolekcji specjalne miejsce. Jeszcze przed Osadnikami z Catanu jako dzieciak zagrywałem się w TCG (Trading Card Games) – najpierw Pokemony, a potem Magic: The Gathering. Moja miłość do kolekcjonerskich karcianek nieco ewoluowała przez te przeszło 20 lat, ale sentyment pozostał.
Kiedy mówimy o grach kafelkowych, pierwszym tytułem, jaki przychodzi do głowy niemal każdemu, jest Carcassonne. 24 lata po jego premierze doczekaliśmy się setek innych wariacji na temat układania kafelków, ale wciąż na rynku pojawia się coś zaskakującego. W poprzednich latach były to Wyspa Skye, Kingdomino, Kaskadia, a w 2023 roku doczekaliśmy się Dorfromantik. Gry do cna przesiąkniętej duchem Carcassonne, a jednocześnie kompletnie innej.
W zeszłym tygodniu opublikowałem moją recenzję Fog of Love aka W oparach miłości, a w ostatni weekend postanowiliśmy ograć nasz najnowszy dodatek. Stwierdziłem zatem, że to doskonała okazja, żeby pokazać przykładowy gameplay. Zapraszam zatem na historię Margaret i Roberta.
Chociaż mamy dopiero początek stycznia, jestem w stanie stwierdzić, że to jedna z najciekawszych polskich premier 2024 roku. Nakładem Lucrum Games już za kilka tygodni ukaże się W oparach miłości, znane oryginalnie jako Fog of Love. Dwuosobowa gra o związku, czyli planszówkowy odpowiednik komedii romantycznej. Tak się przy tym składa, że posiadam ją od kilku lat, zatem postanowiłem podzielić się z Wami garścią swoich przemyśleń.
Przełom roku to jak zwykle dobry czas na podsumowania. 2023 był u mnie planszówkowo nieregularny – zdarzyły się wybitne miesiące, jak i puste przebiegi. Tym niemniej jak co roku na stół skoczyło sporo nowości i o części z nich warto wspomnieć.
Wychowałem się na klasycznych karciankach – tysiącu, kierkach, brydżu. Przy wszystkich zaletach, ich wspólnym problemem był sztywny limit graczy – poza tysiącem, ale akurat tysiąc był ciekawy tylko w wariancie trzyosobowym. Zawsze brakowało mi natomiast sensownej gry o zbieraniu lew, która działałaby dobrze na dwie osoby. I kiedy już myślałem, że to raczej niewykonalne, poznałem Jekylla i Hyde’a. Trick-taking przeznaczony wyłącznie dla dwóch graczy, co więcej, trick-taking asymetryczny. Ale czy dobry?
Wczoraj wróciłem z jesiennej edycji Designer Campu, jednego z najciekawszych zjazdów planszówkowych w Polsce. W przeciwieństwie do konwentów czy targów, jest to przede wszystkim miejsce spotkań projektantów planszówek oraz przedstawicieli wydawnictw. W tym roku byłem tam po raz drugi – ponownie poniekąd w obu rolach – i ponownie wróciłem bardzo zadowolony. Czytaj dalej
Niestety w tym roku nie wybieram się po raz kolejny na targi w Essen, ale to nie znaczy, że nie śledzę zapowiedzi. Podobnie jak w zeszłym roku, postanowiłem przygotować listę gier, na które zwróciłem uwagę i które chętnie przetestuję przy najbliższej okazji.