• Link to Facebook
  • Link to X
  • Link to Mail
  • Link to Rss this site
Karta - stół! | ZnadPlanszy.pl
  • Blog
  • Recenzje
    • Katalog recenzji
  • O blogu
  • Kontakt
  • Click to open the search input field Click to open the search input field Szukaj
  • Menu Menu
Ostatnie wpisy na blogu
ZnadPlanszy.pl |BLOGI

Top gier z jaszczurką na okładce

9 czerwca 2022/0 Komentarze/w Blog/Autor Grzegorz Szczepański

Siódmego czerwca 2022 roku, po 16 latach działalności, wydawnictwo Lacerta ogłosiło zawieszenie działalności w dotychczasowej formie. I choć można się było tego spodziewać – prowadzenie firmy w ostatnich latach nie jest łatwe – to i tak dla wielu osób (w tym dla mnie) był to szok. Gry z jaszczurką na okładce towarzyszyły mi od czasów licealnych. I choć Lacerta ma dalej wydawać poprzez akcje przedsprzedażowe, dla mnie właśnie skończyła się pewna epoka.

Z ciekawości postanowiłem sprawdzić, w ile planszówek z portfolio Lacerty miałem okazję zagrać. Odliczając dodatki, na mój stół trafiło na którymś etapie 40 różnych gier wrocławskiego wydawnictwa. Nawet na przeszło 700 ocenionych tytułów to zauważalny wynik; tylko Rebel wydał więcej pozycji, które miałem w rękach. Z tego powodu – i z pewną dozą nostalgii – postanowiłem zrobić topkę najlepszych gier Lacerty, jakie znam.

Tytułem wstępu

Pomysł oczywiście ani nie jest nowy, ani mój; podobną topkę robiło niegdyś Gradanie, które z kolei ściągnęło z Dice Tower. Mam poczucie, że w swoich wyborach bardziej kierowałem się nostalgią, niż „obiektywnym” poziomem gry; tym niemniej w każdą z wymienionych pozycji zagrałbym dziś z ogromną przyjemnością. Chciałbym również podkreślić, że nie zagrałem we WSZYSTKIE największe hity. Mam np. zaległości w postaci Uczty dla Odyna (bardzo słabo dostępnej) czy Grand Austria Hotel oraz Kawerny, które… zamówiłem dosłownie kilka dni temu. Tak czy inaczej – topka będzie pewnie dość nieoczywista.

Na wstępie jedno zauważenie – czyli gra, w którą co prawda grałem i mam poczucie, że mogłaby (i powinna) być wyżej, ale nie może. Mowa tu o Mage Knight. Mój problem polega na tym, że grałem wyłącznie w wydanie Portalu (Ultimate Edition), a co więcej – tylko raz, więc bardzo ciężko mi ocenić, jak Mage Knight sprawdza się w wersji bez dodatków. Byłem pod dużym wrażeniem i jest to z pewnością gra na swój sposób wybitna, ale nie mogę jej z czystym sercem wrzucić na listę.

Przechodząc zatem do konkretów:

10. Azul

alt

Pierwszy Azul był ogromnym i najbardziej zasłużonym sukcesem. Jeśli chodzi o „mody” w świecie planszówek, to ogromny boom na pięknie wydane abstrakty logiczne zaczął się właśnie od gry Michaela Kieslinga. Niezwykle intuicyjne zasady, genialny w swej prostocie draft kafli i szczypta negatywnej interakcji sprawiają, że po Azula sięgnąłem równie chętnie, jak tysiące innych graczy. I choć obecnie nie mam go już w kolekcji – wypchnęły go Sagrada i Calico – to nigdy nie odmówię partyjki. Niestety kolejne tytuły z serii moim zdaniem nie dorównały pierwowzorowi. Witraże Sintry miały zbyt udziwnione (jak na Azula!) zasady, a Letni Pawilon był zbyt – nomen omen – letni i pozbawiony pazura. Nie miałem okazji poznać jeszcze Ogrodów Królowej, ale pewnie to wkrótce nadrobię. Tak czy inaczej – pierwszy Azul znakomitą grą jest i basta.

9. Puerto Rico

alt

Archetyp porządnego euro. Gdy wchodziłem w świat planszówek, Puerto Rico okupowało miejsce w ścisłej czołówce rankingu BGG (3 pozycję, o ile pamiętam). Zagrałem po raz pierwszy już nieco później, ale od pierwszej partii zachwycił mnie system wyboru akcji. Chociaż dzisiaj pewnie Puerto Rico nie zrobiłoby wielkiego szumu na rynku, to kilkanaście lat temu było unikatowe i zachwycające. To m.in. dzięki tej grze przez lata uważałem się za eurogracza. W mojej kolekcji Puerto Rico było już trzykrotnie i trzykrotnie wylatywało, ale na każdym MatHandlu przywitam je radośnie z powrotem.

8. Belfort

alt

Spoiler alert: nie będzie na tej liście Agricoli, ale znalazło się miejsce na inny klasyczny już worker placement. Belfort udowodnił, że gra euro również może być stworzona z humorem i przyjemnym klimatem. Niesamowite wrażenie (przy pierwszej partii, czyli ~7-8 lat temu) zrobił na mnie trik z różnymi typami pracowników. Dość długo nie miałem współgraczy do gier ciężkości Belfortu i w końcu oddałem go znajomym, ale nawet później ustawiałem się z nimi na granie. Czy jest to gra wybitna? Nie wiem. Czy bawiłem się przy niej świetnie? Jak najbardziej.

7. Goa

alt

Trzecie z rzędu euro na liście i być może najbardziej zaskakujące. Goa Rüdigera Dorna to klasyczna gra licytacyjna o handlu przyprawami, czyli o mieleniu drewnianych zasobów na punkciki. Bardzo fajnie zaimplementowany system licytacji działa dobrze nawet na 3 osoby (a na 2 – przyzwoicie), co 10 lat temu było niezwykle rzadkie. Goa dzisiaj pewnie odstraszyłaby większość graczy dość siermiężnym wyglądem, ale od strony mechanicznej to wciąż kawał porządnego designu. Równie ciekawą grą z portfolio Lacerty była Genua tego samego autora, jednak zagrałem w nią relatywnie późno i nie mam do niej tyle sentymentu, co do Goa.

6. Patchwork

alt

Wspomniałem już, że na liście nie znalazła się Agricola, a nie grałem w Ucztę dla Odyna i dużą Kawernę. Le Havre również po pewnych wahaniach wyrzuciłem z rozważań, gdyż – co tu kryć – grałem w nie dawno temu i wówczas jeszcze nie byłem w stanie docenić. W topce gier Lacerty musiała się jednak znaleźć chociaż jedna gra Uwe Rosenberga. Dla mnie jest to Patchwork, jedna z najlepszych prostych dwuosobówek na świecie. Szycie kocyka może nie brzmi zbyt dostojnie, ale w tej prostej poliominowej układance widać iskrę geniuszu. Z tego co wiem, kolejne gry Rosenberga rozwijające ten pomysł nie były już tak dobre. Nie jestem tym specjalnie zaskoczony – siłą Patchworka jest prostota. Jest to też jedna z najprostszych gier, gdzie widać progres po kilku rozgrywkach – znakomita większość ludzi „uczy się” dobrej strategii wraz z kolejnymi partiami.

5. Spirit Island

alt

Chyba najcięższa gra w mojej topce. Pamiętam, że była reklamowana jako „przeciwieństwo Catanu” – kooperacja o wypieraniu osadników z wyspy. Jakkolwiek tematycznie jest to prawda, tak trudno mi sobie wyobrazić grę bardziej różną od Osadników. Spirit Island jest naprawdę ciężką grą o KOLOSALNEJ regrywalności, gwarantowanej przez bardzo asymetryczne moce graczy. Jest to też jeden z niewielu koopów, gdzie ani trochę nie czuję syndromu lidera. Przy tak wysokim poziomie skomplikowania i skrajnej asymetrii jest to po prostu bardzo trudne – w Spirit Island musimy zaufać, że nasi współgracze poradzą sobie ze swoją częścią zadania. Do tego bodajże 17 (sic!) poziomów trudności, ale przede wszystkim niezwykle angażujący, pełen decyzji gameplay. Spirit Island jest również najnowszą z gier w mojej topce i (dla mnie) spina pewną klamrą portfolio wydawnictwa, które wydało jedne z najlepszych koopów na świecie. Tymi koopami są zaś…

4. Magic Maze

alt

Zanim przejdziemy do podium, warto wspomnieć o jednej z najoryginalniejszych gier w mojej kolekcji. Magic Maze stworzony został przez Kaspera Lappa, będącego wcześniej projektantem gier komputerowych – i to się czuje. Mnóstwo bardzo niekonwencjonalnych pomysłów splotło się na jedyną w swoim rodzaju grę, w której:

a) nie można rozmawiać

b) trzeba współpracować

c) każdy się rusza wszystkimi pionkami

d) rozgrywka dzieje się w czasie rzeczywistym

Magic Maze towarzyszył mi na wielu wyjazdach i niezmiennie cieszył się ogromnym powodzeniem. Już pierwsze scenariusze, choć z perspektywy czasu proste, potrafią dać w kość niedoświadczonym graczom. Z każdym kolejnym zaś poziom trudności rośnie, a od emocji jest aż gęsto. Najlepszym zaś gadżetem w Magic Maze jest tzw. pionek „zrób coś!”, szerzej znany jako pionek nienawiści. Jeśli nie wiecie, czemu, zagrajcie w Magic Maze. Kiedy ktoś zacznie Wam stukać tym bydlakiem przed nosem i znacząco wytrzeszczać oczy, zrozumiecie.

3. Pandemic Legacy

alt

Moim pierwszym podejściem do gier legacy było Charterstone i cieszę się, że to dość nieciekawe doświadczenie nie zraziło mnie do kolejnych prób. W przypadku Pandemica Legacy miałem przynajmniej gwarancję, że same podstawy rozgrywki będą mi się podobać. Muszę jednak przyznać, że nowe reguły i pomysły, w jakie obfituje ta gra, znakomicie uatrakcyjniają już i tak dobry tytuł. Paradoks polega na tym, że regularne rozgrywki w Pandemica Legacy utrudniła mi… prawdziwa pandemia. Sezony 2 i 0 wciąż czekają zatem na odpowiednią ekipę, ale jestem absolutnie przekonany, że się nie zawiodę. Wynika to z faktu, że moją pierwszą, długo najlepszą i z pewnością darzoną wielkim sentymentem kooperacją była

2. Pandemia

alt

A tak. Rozbiłem rodzinę Pandemica na dwa miejsca, bo podstawową wersję (z wszystkimi dodatkami) traktuję jako grę na zupełnie inne okazje. Z Pandemią zetknąłem się pewnie ok. 2014 roku i mimo, że znałem już sporo poważniejszych gier, szturmem wbiła się na mój stół. To, jak w tej grze klimat wiąże się z mechaniką, jest dla mnie do dziś świetnym doświadczeniem. Mechanizm rozprzestrzeniania się zarazy jest wprost znakomity. Żaden późniejszy „klasyczny” koop (może poza Ognistym Podmuchem) nie wydawał mi się tak sprytnie wymyślony. A gdy zacząłem dostrzegać pewne uproszczenia mechaniczne i problemy z regrywalnością, do mojej kolekcji wjechały dodatki. I o ile Na krawędzi dało mi „więcej tego samego”, o tyle Laboratorium wprowadziło bardzo dobry tryb drużynowy i najlepszą nakładkę rozwiązującą główny problem podstawki – tytułowy tryb laboratorium. Grałem w różne wariacje na temat – Zakazaną Pustynię, Upadek Rzymu, Iberię – ale to zwykła Pandemia z dodatkami do dziś jest moją ulubioną.

1. Wysokie Napięcie

alt

To jednak nie Pandemia jest moją ulubioną grą od Lacerty. Tytuł ten należy do opus magnum Friedemanna Friese, czyli oczywiście do Wysokiego Napięcia. Kiedy ktoś mnie pyta o najlepszą grę na 4-6 osób, do dziś jest to pierwsza i najoczywistsza odpowiedź – a po raz pierwszy zagrałem w nie bodajże w 2007 roku. Swój egzemplarz wraz z dodatkami zdobyłem co prawda kilka lat później, ale Wysokie Napięcie wraca na mój stół z bezpieczną regularnością. Nie znam lepszej gry licytacyjnej, lepszego zobrazowania mechaniki catch up, lepszej symulacji rynku z prawami popytu i podaży. A może inaczej – widziałem i grałem w bardziej realistyczne gry ekonomiczne, ale żadna nie dawała mi tyle frajdy, co to zielone pudełko. Dzięki Wysokiemu Napięciu zrozumiałem też, czemu niektórzy mają swoich ulubionych projektantów. Dla mnie przez lata najlepszym autorem gier planszówek był właśnie Friedemann Friese. Jeśli można mówić o planszówkowym kanonie, Wysokie Napięcie po prostu musiałoby się w nim znaleźć.

A przecież…

…to Lacerta wydała pierwszą moją „prawdziwą” grę solo – Piętaszka. To dzięki Lacercie poznałem Reinera Knizię (Samuraj) czy Alexandra Pfistera (Wyspa Skye, Great Western Trail). Kilkanaście lat temu było to jedyne wydawnictwo oprócz Galakty i Barda, jakie kojarzyłem. Nie pamiętam żadnego problemu z wydanymi przez nich grami, a w zasadzie każdą premierę uznawałem za wartą sprawdzenia.

Co będzie dalej? Czy faktycznie Lacerta będzie funkcjonować od kampanii do kampanii? Co po dodatkach do Spirit Island? Zobaczymy. Tym niemniej my, gracze, tracimy znakomite wydawnictwo.

Farewell, Lacerto. Dzięki za te lata.

Tweetuj
Udostępnij
Przypnij
Udostępnij
0 Udostępnień
Tagi: Azul, Belfort, Goa, Lacerta, Magic Maze, Pandemia, Pandemic Legacy, Patchwork, Puerto Rico, Spirit Island, topka, Wysokie Napięcie
https://kartastol.znadplanszy.pl/wp-content/uploads/sites/92/2022/06/Lacerta.jpg 520 1113 Grzegorz Szczepański http://kartastol.znadplanszy.pl/wp-content/uploads/sites/92/2020/10/karta_stol-300x79.png Grzegorz Szczepański2022-06-09 11:00:352022-06-09 12:47:41Top gier z jaszczurką na okładce
Artykuły, które również mogą się Tobie spodobać
wishlist Zapowiedzi wydawnicze 2021
Wyniki Wyniki patchworkowego konkursu!
alt The best of 2024
Magnaci Daj, ać ja poturlam, a ty potasuj. Mój top polskich gier
Drafty Co mnie kręci w planszówkach. O eleganckim designie
The best of 2021
Dreams Płakał, jak sprzedawał. Top 10 gier, których już nie mam
5x5x5, czyli najlepsze gry na 5 osób
http://kartastol.znadplanszy.pl/kontakt/

Grzegorz Szczepański
Gram od zawsze – zaczynałem jako dzieciak od brydża z rodziną i Pokemonów w szkole, potem ok. 2005 roku w moje ręce trafili Osadnicy z Catanu i dalej już poszło z górki. W 2015 roku zacząłem pisać recenzje (głównie w serwisie Board Times), a od 2017 roku zawodowo zajmuję się projektowaniem gier szkoleniowych i planszowych. Od maja 2021 pracuję jako game developer w Lucky Duck Games.
Uwielbiam gatunek euro, preferuję gry lekkiej i średniej ciężkości, ale mimo to w moim bezkonkurencyjnym top3 są Star Wars: Rebelia, Gra o Tron LCG i Dice Masters.
Oprócz planszówek żegluję, tańczę w zespołach folklorystycznych, sporadycznie piszę piosenki i piję nieprzyzwoicie dużo herbaty.

Karta - stół! | ZnadPlanszy.pl

NAJNOWSZE WPISY

  • alt
    Klany z Bagien. Oda do klasyków27 października 2026 - 18:00
  • alt
    Moon Colony: Bloodbath. Jak przetrwać bunt maszyn21 października 2026 - 18:00
  • alt
    Severton. Chvátil w zaułkach dawnej Pragi9 września 2026 - 19:00
  • alt
    Kierunek: (Euro)pa4 września 2026 - 19:00
  • alt
    Disney Lorcana. 3 lata później22 lipca 2026 - 19:00
  • alt
    Essen 2025: kilka miesięcy później25 lutego 2026 - 19:00
  • alt
    Tales of Arthurian Knights. Świat Króla Artura20 stycznia 2026 - 19:00
  • Nietopkowe podsumowanie 2025 roku6 stycznia 2026 - 15:00
  • alt
    Poradnik prezentowy 202526 listopada 2025 - 20:30
  • alt
    Co chcę zobaczyć na Essen 2025?23 września 2025 - 20:00
Advertise hereAdvertise here

Kategorie

  • Blog
  • Recenzja

Pages

  • Katalog recenzji
  • Kontakt
  • O blogu
  • Blog
  • Felietony
  • Recenzje

Archiwa

  • październik 2026 (2)
  • wrzesień 2026 (2)
  • lipiec 2026 (1)
  • luty 2026 (1)
  • styczeń 2026 (2)
  • listopad 2025 (1)
  • wrzesień 2025 (1)
  • sierpień 2025 (2)
  • luty 2025 (2)
  • styczeń 2025 (1)
  • wrzesień 2024 (1)
  • maj 2024 (1)
  • marzec 2024 (1)
  • luty 2024 (4)
  • styczeń 2024 (5)
  • listopad 2023 (1)
  • październik 2023 (1)
  • wrzesień 2023 (1)
  • lipiec 2023 (1)
  • styczeń 2023 (1)
  • wrzesień 2022 (2)
  • czerwiec 2022 (2)
  • maj 2022 (1)
  • luty 2022 (2)
  • styczeń 2022 (1)
  • grudzień 2021 (1)
  • listopad 2021 (1)
  • październik 2021 (1)
  • czerwiec 2021 (1)
  • maj 2021 (1)
  • kwiecień 2021 (2)
  • luty 2021 (6)
  • styczeń 2021 (8)
  • grudzień 2020 (10)
  • listopad 2020 (7)
RSS Feed Logo RSS Feed Logo Subscribeto RSS Feed

ZnadPlanszy.pl

  • O projekcie
  • Blogi
  • Reklama
  • Facebook
  • Kontakt
  • Polityka cookies
© Copyright - Karta - stół! | ZnadPlanszy.pl | ZnadPlanszy.pl
© 2013 ZnadPlanszy.pl Wszystkie prawa zastrzeżone | Serwis stworzony przez T&Y Board Solution - Enfold Theme by Kriesi
  • O projekcie
  • Blogi
  • Reklama
  • Facebook
  • Kontakt
  • Polityka cookies
Link to: Ark Nova. Zrozumieć hype Link to: Ark Nova. Zrozumieć hype Ark Nova. Zrozumieć hypealt Link to: The Greatest Show – pierwsze wrażenia Link to: The Greatest Show – pierwsze wrażenia altThe Greatest Show – pierwsze wrażenia
Scroll to top Scroll to top Scroll to top